İnsanın olduğu her yerde sanat da vardır. İnsan, ilk çağlardan bu yana üretme ve ürettiğine anlam katma ihtiyacı duymuştur. Sanat, bu üretme dürtüsünün en güçlü yansımalarından biridir ve insanın iç dünyasını, duygularını ve bilinmeyeni ifade etme biçimi olarak ortaya çıkar. Her sanat eseri, sanatçının içsel yolculuğundan izler taşır.
Sanatta renkler, biçimler ve temalar sanatçının ruh hâli hakkında önemli ipuçları verir. Koyu tonlar melankoli ve içe dönüşü çağrıştırırken, canlı renkler neşe ve enerji hissi uyandırabilir. Renklerin insan psikolojisi üzerindeki etkisi günlük yaşamda da görülür; hastanelerde kullanılan açık tonlar ve beyaz renk, sakinlik ve güven hissi vermeyi amaçlar. Her rengin kendine özgü bir dili vardır ve bu dil sanatla anlam kazanır.
Sanatın en önemli yönlerinden biri, “bakmak” ile “görmek” arasındaki farkı öğretmesidir. Sanat sessizlikten beslenir; sessizlik, yaratıcılığı tetikleyen en güçlü kaynaklardan biridir. Sanatçı, eserini çoğu zaman yalnızlık ve sessizlik içinde üretir.
Dünyaca Ünlü Yazar, Nobel Barış Ödülü Adayı Akif Manaf’ın “Yaratıcılık Nedir? Nasıl Yaratıcı Olunur?” adlı kitabında ifade ettiği gibi: “Sessizliğin sesinde yeni bir sayfa açılıyor ve yeni bir şey doğuyor. Sessizlik yenilenmenin işaretidir. Sessizliğe dal; o zaman sessizliğin sesini duymaya başlayacaksın. O sessizlik bir geçittir. Bu geçit, içgüdüden sezgiye uzanan bir köprüdür”. İşte yaratıcılık ve sanat tam da bu noktada hayat bulur.
